willy

Tasha Tudor

Tasha Tudor (1915-2008) is één van Amerika's meest bekende en geliefde illustrators.
Haar eerste verhaal, Pumpkin Moonshine, werd gepubliceerd  in 1938.
Tasha illustreerde bijna honderd boeken, de laatste in 2003, The Corgiville Christmas. Zij kreeg vele prijzen en onderscheidingen. Veel van haar boeken zijn in verschillende talen uitgegeven over de hele wereld.
Verder ontwierp ze Kerstkaarten, Adventskalenders, Valentijnskaarten, posters en nog veel meer.
Van jongs af aan was Tasha geïnteresseerd in huisnijverheid.
Zij kon goed koken, maakte kaas en ijs. Ze gebruikte de eieren van haar kippen, melk van haar geit en kruiden uit haar tuin. Tasha was vermaard om haar AfternoonTeas.
Haar huis in Vermont, gebouwd in de jaren '70 van de twintigste eeuw ziet eruit als een huis uit 1830. Ze leefde tussen antiek en gebruikte het in haar dagelijks leven. Ze hield zich bezig met zeep en kaarsen maken, weven, breien en poppen maken.
In de zomer was Tasha veel in haar prachtige tuin te vinden. Als je tijd hebt  is het zeker de moeite waard om dit  erg leuke 10 minuten durende filmpje te bekijken.
Boeken over Tasha Tudor:
Tasha Tudor's Garden
Tasha Tudor's Heirloom Crafts
The Private World of Tasha Tudor
Drawn from New England

Bolderburen bestaat echt!

Misschien ken je het verhaal over Bolderburen. Het is geschreven door Astrid Lindgren. Veel van haar verhalen spelen zich af in de regio Smaland in Zweden waar Astrid geboren en opgegroeid is.
Bolderburen (Bullerbyn in het Zweeds) is een dorpje waar maar drie huizen staan, de Noordhof, de Middenhof en de Zuidhof. Er wonen zes kinderen of eigenlijk zeven, maar de jongste is nog te klein om mee te spelen. De kinderen beleven allerlei avonturen die zich afspelen in verschillende jaargetijden. Ze vieren Midzomer, Kerstmis, spelen in de hooiberg, vangen kreeften, vinden een schat, halen grapjes uit maar gaan ook gewoon naar school.
De boeken zijn verfilmd, dat is natuurlijk volop genieten van het prachtige Zweedse landschap in verschillende jaargetijden, de knusse huisjes, gezellige sfeer en onbezorgde jeugd van de kinderen in Bolderburen.
Bolderburen bestaat echt. De films zijn opgenomen in Sevedstorp. Daar staan de drie huizen naast elkaar en worden nog steeds bewoond. Jaarlijks komen er veel toeristen naar Sevedstorp om de sfeer van Bolderburen op te snuiven. In het middelste huis is de vader van Astrid opgegroeid, dus het is niet moeilijk te bedenken waardoor Astrid geïnspireerd werd.

     

Toon Tellegen Taartenboek

Van 7 tot en met 17 oktober 2009 is het Kinderboekenweek. Het thema dit jaar is, Aan tafel - Eten en snoepen in kinderboeken. Jan Paul Schutten schreef het Kinderboekenweekgeschenk, De wraak van het spruitje. Ik ben benieuwd of kinderen na het lezen van dit boekje spruitjes tot hun lievelingsgerecht rekenen. Rik is van jongs af aan gek op spruitjes. Hij stelde zelfs een keer voor om het op zijn verjaardagspartijtje te eten. Dat heb ik afgeraden.
Toen ik het thema van de Kinderboekenweek hoorde dacht ik meteen aan het Taartenboek, geschreven door Toon Tellegen (2001). In het boek van Toon Tellegen zijn dieren ook gek op taarten. Het zal je niets verbazen dat ieder dier z'n eigen favoriete taart heeft. Het zijn allemaal bijzondere taarten. Elke taart heeft zijn eigen verhaal en je kunt ze zelf ook gaan bakken want Henja Schneider maakte er recepten bij.
Watertaart gebakken door de gans. Zwevende taart gebakken door de eekhoorn. Beukennotentaart gebakken door eekhoorn voor de mier. Taart van grind, algen en zachte modder, gebakken door kikker voor de walrus. Hardste taart die ooit is gebakken door de bever. Sombere taart van de tor. Zo worden er nog veel meer taarten gebakken. Stuifsneeuwtaart, Geheime taart, Taart van niets en zelfs een Mislukte taart en een Laatste taart. De verhalen gaan over vriendschappen, gevoelens en zwakheden. Bij elk taarten verhaal staat een foto van de taart. Het boek bevat illustraties van verschillende illustratoren.

Het Taartenboek is niet meer leverbaar via de boekhandel maar wordt af en toe tweedehands aangeboden. Op deze manier ben ik ook in het bezit gekomen van dit leuke boek.

Anne Frank

Vandaag zou Anne Frank 80 jaar zijn geworden als ze nog had geleefd. Zou haar dagboek dan ook zo bekend zijn geworden? Iedereen kent nu het verhaal van Anne Frank. Er zijn boeken, toneelstukken en films over haar. Het huis waar Anne en haar familie zich twee jaar schuil hielden voor de nazi's is sinds 1960 museum, Het Anne Frank Huis, Prinsengracht 267 Amsterdam. Vanaf vandaag is er een tentoonstelling van vrolijke familie kiekjes van de familie Frank uit de periode dat er nog niets aan de hand leek. Door de NPS/NOS is er een speciale uitzending gemaakt over Anne Frank, die vanavond 20.25- 21.55 uur op Nederland 2 wordt uitgezonden. Het Klokhuis zendt een Anne Frank Special uit 18.15-18.40 uur op Nederland 3.
Dit is een boek uit mijn verzameling. Het is voor jonge kinderen (9-12 jaar). Het levensverhaal van Anne Frank, geschreven door Josephine Poole en geïllustreerd door Angela Barrett. Ze geven een helder beeld van een levenslustig, fantasierijk meisje dat moet leven in buitengewone omstandigheden. Door de eenvoudige tekst en sprekende illustraties (gezichtsuitdrukkingen en kleuren) is het een heel bijzonder boek.

De speciale uitzending over Anne Frank is nog te bekijken via www.uitzendinggemist.nl

Emil van Katthult

Twee jaar geleden gingen we voor het eerst naar Zweden op vakantie. Wij verbleven o.a. één week in de provincie Smaland, vlakbij Vimmerby, waar Astrid Lindgren is geboren. Veel van haar verhalen spelen zich ook in Smaland af. Eén van de verhalen gaat over Emil. Het blonde jongetje die met z'n ouders, zusje Ida, de meid  Lina en de knecht Alfred op de boerderij Katthult in Lonnaberga woont. De verhalen zijn bij ons allemaal wel bekend. Ik ging op internet zoeken of boerderij Katthult ook  echt bestaat.  De echte naam is Gibberyd en ligt in Rumskulla ca. 25 km  van Vimmerby. Vanaf half juni t/m half augustus is het terrein waar de gebouwen staan en waar de buitenopnames zijn gemaakt te bezichtigen. Het huis kan niet bezichtigd worden, want het wordt bewoond. De binnenopnamen  zijn destijds ook in een studio in Mariannelund gemaakt omdat het huis van binnen te modern was. Het schuurtje waar Emil vaak poppetjes zat te snijden is er toen speciaal gebouwd. Het was erg leuk om alles te bekijken vooral  omdat er sinds de opnames weinig veranderd is. Als je op de website  kijkt zie je een plattegrondje met de gebouwen en de omgeving. De dvd's van de serie hebben we, dus we kunnen nog vaak van Emil en z'n streken genieten.   

Wolletje Wit

Iedereen herinnert zich wel één of meerdere  kinderboeken uit zijn of haar kinderjaren. Misschien heb je zelfs nog boeken in je bezit. Sinds een aantal jaren ben ik opzoek daar een drietal boeken, één heb ik er gevonden, van de tweede weet ik geen titel, dus dat maakt het zoeken extra moeilijk. Het derde boek waar ik nu naar opzoek ben heeft de titel "Wolletje Wit"  van Clinge Doorenbos. Wellicht raden jullie al wie hier de hoofdrol speelt, een klein wit lammetje dat met z'n moeder en broertje en/of zusje in een wei woont. Wolletje Wit trekt er op een dag op uit om de wijde wereld te verkennen en andere dieren te ontmoeten. Hij verdwaalt en brengt de donkere nacht eenzaam en alleen door. De volgende morgen als hij wakker wordt vindt hij z'n moeder weer terug. Zo af en toe zoek ik op internet naar dit boek. Nu kwam ik tijdens het zoeken op de website van Kitty Leeflang terecht, zij heeft een webwinkel en winkel (in Delft) met de naam "Wolletje Wit". Zij schrijft op haar website dat ze goede herinneringen heeft aan het boek "Wolletje Wit" en dat ze dat een mooie naam vond voor haar winkel, waar ze o.a. viltpakketten en materialen om poppen te maken verkoopt. Zij was ook op zoek naar het boek en heeft het op  haar verjaardag gekregen. Haar man heeft het na jaren speuren op internet gevonden, wel iets gehavend maar dat vond Kitty niet erg. Ik mocht de foto van het boek lenen om hier op mijn web-log te plaatsen. Wie weet lukt het mij ook nog om eens in het bezit te komen van Wolletje Wit. Dankjewel Kitty.

Rie Cramer en de vier jaargetijden

Wie kent niet de prachtige illustraties van Rie Cramer. Zij illustreerde oa sprookjesboeken van Hans Christian Andersen en Grimm, haar eigen versjesboeken, A is een aapje, Oude rijmpjes en versjes en nog veel  meer. Rie Cramer (1887-1977)  groeide op in Nederlands-Indië. Haar vader was zeevarend en zodoende weinig thuis, haar moeder vond ze kil en afstandelijk. Er waren drie oudere zussen, met haar twee jaar oudere zus had ze een hechte band. Na een verblijf aan Nederland, bleven de twee oudste zussen hier achter om een studie te volgen. In 1896 kwam Rie met haar moeder en zus in Arnhem wonen. Haar tante Gesine, die zelf schilderde, stimuleerde haar artistieke talent. Ze kreeg haar eerste tekenlessen op de Tekenschool Kunstoefening in Arnhem. Toen  haar vader stopte met de zeevaart en ook naar Nederland kwam verhuisde het gezin naar Den Haag. Daar studeerde ze van 1905 tot 1907 aan de Academie van Beeldende Kunsten. Al tijdens haar studie maakte ze kinderillustraties. De kinderboeken uit die tijd vond ze maar niks, te moralistisch en opvoedkundig. In 1906 gaf Uitgever de Haan haar eerste kinderboekje uit, Van meisjes en jongetjes en een jaar later Van jongens en meisjes. Deze boekjes gingen over huiselijk leven en de belevingswereld van kinderen. De eerste jaren waren haar illustraties gedetailleerd, pasteltinten in aquarel met lichte zwarte contouren, na 1920 werden de contouren zwaarder, de kleuren feller en liet ze soms vlakken wit. Met de latere boekjes werd Rie het bekendst.  Ze schreef onder pseudoniem Marc Holmans en Annie Smit, romans, toneelstukken en hoorspelen. Ze tekende voor tijdschriften, ontwierp gebruiksvoorwerpen, decors en kostuums. In de jaren tachtig heb ik de vier jaargetijden van Rie Cramer geborduurd. Ze zijn echter nooit ingelijst, want toen het zover was om de babykamer in te richten had ik een andere smaak.

Marit Törnqvist en anderen

Marit illustreerde haar eigen boeken, die van haar moeder en een aantal van Astrid Lindgren. Ze maakte ook illustraties voor boeken van Leendert Witvliet "In zomers" en voor Hans en Monique Hagen oa "Jij bent de liefste". Voor Annie Makkink illustreerde ze "Helden op sokken". Dit boek werd in 1999 bekroond met de Gouden Griffel. In 2006 ontving Marit het Gouden Penseel voor haar illustraties in "Pikkuhenki", geschreven door Toon Tellegen.
Op verzoek van Artsen zonder Grenzen bracht Marit in 2006 een bezoek aan enkele klinieken in Burundi om een indruk te krijgen van wat het betekent voor vrouwen in crisisgebieden om zwanger te zijn en te bevallen. Doormiddel van sobere teksten en kleurrijke illustraties verwerkte ze haar ervaringen in het boek "Bellen blazen in Burundi" (voor oudere jeugd en volwassenen).
Uitgeverij Querido verzamelde prachtige prenten die Marit maakte voor Zweedse uitgaven en vroeg Sjoerd Kuyper daar gedichten bij te maken. Deze samenwerking resulteerde in het boek "Ik blijf altijd bij je". Voor een allerliefst gedichtje tot slot, kijk dan hier!

Marit Törnqvist en haar moeder Rita Verschuur

Vervolg van 12  en 13  januari 2009. Rita Verschuur werd in 1935 in Amsterdam geboren. Haar vader werkte in de houthandel en bracht vaak mensen uit Zweden en Finland mee naar huis. Als kind werd ze geboeid door de klank van die taal. Toen Rita 8 jaar was verliet haar moeder het gezin en hertrouwde haar vader. Als twaalf jarige logeerde ze in de zomervakantie een aantal weken in  Zweden bij een Zweeds-Finse familie. Ze studeerde Zweedse taal en -letterkunde in Amsterdam en Uppsala (in Zweden). Daar ontmoette ze Egil Törnqvist met wie ze in 1960 trouwde en waarmee ze drie kinderen kreeg. Ze begon toen ook te vertalen eerst van het Zweeds en Noors naar het Nederlands, oa boeken van Astrid Lindgren. Later vertaalde ze ook van het Nederlands naar het Zweeds, oa haar eigen boeken. In 1969 kwam het gezin in Nederland wonen.
In 1976 schreef Rita haar eerste kinderboek  "Ze snappen er niets van". Haar boeken zijn realistisch, fantasievol en sprookjesachtig voor kinderen van 4 t/m 12 jaar. Ook schreef ze over haar eigen jeugd in oorlogstijd en de jaren er na. Ze ontving diverse prijzen voor haar boeken. Marit illustreerde een aantal boeken van Rita oa "De muzikant en het meisje" en "De Kerstkarper" en ze maakte illustraties voor verschillende boekomslagen. Toen Marit 10 jaar was vond er een briefwisseling plaats tussen moeder en dochter, dit resulteerde in het boekje "Wie is hier eigenlijk de baas".

In oktober 2003 waren Marit en Rita te gast in het programma "Boeken op zondag", gepresenteerd door Hanneke Groenteman. De uitzending is hier te bekijken (aan begin van het programma en duurt ongeveer 15 minuten). Rita schreef ook een aantal boeken voor volwassenen, "Astrid Lindgren, een herinnering" en "Het geheim van mijn moeder"(een autobiografisch verhaal).

Gedichtendag 2009 Ik snap het

Ik verzamel kinderboeken, oa  met gedichten. Deze week heb ik het boek "Ik snap het" van Willem Wilmink gekocht. Ik zag het in een logje bij Balsemien. Omdat het 29 januari Gedichtendag is wil ik ook graag uit dit boek een gedichtje plaatsen.
Willem Wilmink (1936-2003) was één van de bekendste liedjesschrijvers en dichters van Nederland. Hij schreef oa voor "De Stratenmakeropzeeshow", "de Film van Ome Willem", de "J.J.de Bomshow" en "Het Klokhuis". In dit boek zijn de mooiste kindergedichten en kinderliedjes van Willem Wilmink opgenomen. "Ik snap het" gaat over alles wat kinderen bezighoudt.

OPA VERTELT VAN DE OOIEVAARS

Vroeger werden alle kinderen

door de ooievaar gebracht,

als de moeders heerlijk sliepen

in de kalme, heldere nacht.

Dat was prettig voor de vader,

ook de moeder had het graag:

het beviel een stuk beter

dan die weeën van vandaag.

En te drijven langs de wolken

via Luxemburg en Luik

is ook mooier voor een kindje

dan dat wachten in een buik.

Vlak voordat jij werd geboren,

geloof het maar, mijn lieve schat,

heb ik een ooievaar zien vliegen,

hoog, hoog boven onze stad.

Het gedichtje "Dood zijn duurt zo lang" staat ook in dit boek. Als je tijd hebt kijk dan even hier, het wordt prachtig gezongen door Maarten van Roozendaal. Het liedje begint op 1.12 van het filmpje.

Marit Törnqvist en Astrid Lindgren

(Vervolg van 12 januari 2009 Marit Törnqvist). Een groot deel van de boeken van Astrid Lindgren speelt zich af in Smaland, de geboortestreek van Astrid en de streek waar Marit als kind haar vakanties doorbracht. Astrid Lindgren was voor Marit geen vreemde. Rita Verschuur de moeder van Marit vertaalde de boeken van Astrid. Marit heeft als kind ook één keer gefigureerd in een film van Astrid, 'Emil'.Toen Marit na haar examen werk liet zien aan de uitgever van Astrid werd ze gevraagd om een aantal boeken van haar te illustreren. 'Een kalf valt uit de hemel','Kalle de kleine stierenvechter', 'In Schemerland' en de heruitgave van 'De Rode Vogel'.

In 1994 kreeg Marit opdracht tot het ontwerpen van Junibacken in Stockholm. Een groot driedimensionaal museum gebaseerd op zes kinderboeken van Astrid Lindgren. Tijdens onze vakantie in Zweden heb ik een bezoek gebracht aan Junibacken. Het is eigenlijk een wereld voor kinderen maar ook voor volwassenen die weer even kind willen zijn. Door middel van een zwevende treinwagon reis je door de zes boeken van Astrid Lindgren. Het was fantastisch om die reis te maken. Er mochten helaas geen foto's worden gemaakt.

Marit Törnqvist

Marit Törnqvist  werd in 1964  geboren in Uppsala (Zweden). Ze heeft een Zweedse vader, een Nederlandse moeder (Rita Verschuur, schrijfster en vertaalster) en een broer en een zus. Toen Marit 5 jaar was verhuisde het gezin naar Nederland. Ze woont nu met man en twee kinderen in Amsterdam. Tijdens de zomer- en wintervakantie verblijven ze in Smaland  (Zweden). Van 1982 tot 1987 volgde Marit de illustratieopleiding aan de Gerrit Rietveld Academie in Amsterdam. Ze heeft kinderboeken geillustreerd van oa Hans en Monique Hagen, Toon Tellegen, haar moeder en van Astrid Lindgren. Maar daarover en nog  meer in volgende logjes.
In 1995 kwam het eerste door haarzelf  geschreven en geillustreerde kinderboek uit, 'Klein verhaal over liefde', dat met een Zilveren Griffel bekroond werd. In januari 2009 kwam haar tweede eigen boek uit, 'Wat niemand had verwacht'. Dit boek heb ik vandaag gekocht.

Hier volgt een stukje uit het boek. Alle mensen hadden haast en iedereen was onderweg. Van hier naar daar, samen of alleen. De mensen wilden van alles en moesten veel. Ze telefoneerden en keken op hun horloge. Stilstaan deden ze nooit. Toch gebeurde er op een dag iets waardoor ze moesten stoppen. Iets wat niemand had verwacht.

Winters tafereeltje

Ik zag op het journaal dat niet heel Nederland bedekt is met een laag sneeuw, maar hier lag vannacht al een laag. Toen ik vanmorgen naar buiten keek zag ik dit.

Dit borduurwerk van drie kinderen in de sneeuw heb ik opgehangen omdat ik het een mooi winters tafereeltje vind. Ik heb geen idee wanneer ik het geborduurd heb maar het is al een oudje. Het doet me denken aan het boek "Kinderen van de grote Fjeld ", geschreven door Laura Fitinghoff. Het is het waar gebeurde verhaal van zeven kinderen en een geit die een avontuurlijke tocht dwars door Zweden maken. Hun ouders zijn overleden in het ontzettende noodjaar van 1860 en ze hebben geen andere keus dan in de barre winter uit het  noorden weg te trekken, want ze willen niet in het armenhuis terechtkomen! Het wordt een gevaarlijke reis. Het boek is ook verfilmd.

Dit is een ansichtkaart  van een schilderij van  Carl Larsson. Kinderen spelend in de sneeuw bij het huis in Sundborn (Zweden), waar ik afgelopen zomer ben geweest. Wat zal het daar nu ook mooi winterswit zijn.

Gooi wat in m'n laarsje. Dank U Sinterklaasje.

Het was vanmorgen dolle pret.
De Paddingtons hadden hun laarsjes gezet.
Chocolade muizen,kikkers en speculaaskoek.
Maar ook een prachtig berenboek.

"Het grote boek van Kleine Beer", van Else Holmelund Minarik, voor heel veel lees- en kijkplezier. Prachtige illustraties staan er in dit boek. Dat wordt veel voorlezen, maar dat vind ik helemaal geen straf.

 

De Paddingtons wilden nog wel even Sinterklaas en de Pieten bedanken. Die waren natuurlijk al lang weer verder naar andere beren en kinderen. Dan maar even via de krant. De Paddingtons en ik wensen jullie een fijn Sinterklaasfeest.

Beren picknick

Wat doe je als je een weekend alleen bent. Juist! Dan organiseer je een beren picknick .
Paddington was zo lief en leende zijn sjaal aan Aja zodat zij geen kou zou vatten.

Voor deze gelegenheid heb ik het poppen serviesje van Anne gepakt. Thee vond ik te gevaarlijk dat werd roze limonade, maar dat vonden ze helemaal niet erg. Koekjes en zoutjes  om te knabbelen.

 

Tot slot nog een mooi berenverhaaltje.
Dit is een boekje dat Anne tijdens een Sinterklaasfeest op de peuterspeelzaal kreeg. Het verhaaltje gaat over Anne, dat kun je op de middelste foto zien. Waar zullen de beren vannacht over dromen ?

Boottocht naar Norröra (Saltkrakan/Zeekraai)

Begin jaren zeventig werd er door de VARA de Zweedse serie, "De kinderen van de Zeekraaibaai"  uitgezonden. Dit is een verfilming  van het boek van Astrid Lindgren , "Vi pa Saltkrakan"1964 (titel van het boek in het Nederlands is "Samen op het eiland Zeekraai", 1965).

Tijdens de zomervakantie trekt vader Melkerson (schrijver van beroep) met zijn volwassen dochter Malin en zijn drie zonen Johan, Niklas en de jongste Pelle, naar een bouwvallig huis op Zeekraai, een eiland voor de Zweedse kust. Ze wennen snel en beginnen te houden van het eilandleven. Vader probeert het huis af en toe op te knappen, wat niet altijd evengoed lukt. De jongens beleven allerlei avonturen met een meisjes tweeling en Pelle, speelt met Stina, Mops (is een meisje) en de hond Bootsman (Sint Bernard). Malin doet het huishouden. De jongens zijn jaloers omdat ze omgang heeft met een jongen. De vakantie bevalt zo goed dat ze voortaan alle vakanties doorbrengen in het huisje op het eiland. Op een gegeven moment dreigt het huisje verkocht te worden door de eigenaar. Pelle en Mops slagen er in dat de verkoop niet doorgaat en alles loopt goed af.

De serie heb ik destijds op tv gevolgd. Een paar jaar geleden heb ik via internet de complete serie op DVD gekocht. Een soort van jeugdsentiment. Dit leidde er ook toe dat ik op zoek ging naar het eiland waar het hele verhaal zich afspeelde. Via Google kwam ik terecht op een forum en las daar een verhaal  van iemand die ook op zoek was geweest naar het eiland en erachter kwam dat het verhaal zich afspeelde op Norröra  behorend bij de eilandengroep (24.000) voor de kust van Stockholm. In 1998 is hij vanuit Stockholm met de boot naar Norröra gevaren.

Deze zomer gingen wij drie weken naar Zweden, waarvan twee weken in de buurt van Stockholm. Op dinsdag 12 augustus was het zover. We gingen niet met de boot vanaf Stockholm, want dat was een boottocht van  bijna 7 uur heen en terug, maar vanaf Spillerboda, ten noorden van Stockholm. We stapten om 10.45 uur aan boord van de M/S Viggen. Michael Blum  was onze Zweedse gids. Tijdens de boottocht gaf hij uitleg in het Zweeds waar wij natuurlijk maar weinig van begrepen.Omdat er alleen Zweeds werd gesproken gaf Michael ons een boekje waarin in het Duits informatie over Norröra stond. Dit boekje  is geschreven door een Duitser die alle locaties uit de boeken van Astrid Lindgren bezocht had en ook met deze boottocht mee was geweest en Michael als gids had gehad. Het was genieten onderweg. We zagen nog een aantal zeehonden ( helaas geen goede foto). Om 11.20 uur kwamen we op het eiland Norröra aan.Ik vond het heel bijzonder om daar voet aan wal te zetten. In de buurt van de bootsteiger lagen allemaal kruiwagens en karretjes. Deze zijn voor de bewoners en vakantiegangers  die  zo de bagage vervoeren. Na een wandeling van ongeveer 10 minuten kwamen we bij het huisje van de familie Melkerson. Het huisje ziet er nog hetzelfde uit als destijds in de film. Maar geen familie Melkerson. Het was net of ze even weg waren.
In een schuurtje werd  koffie, thee en koek verkocht. Na een verblijf van een uur ging de boot verder naar het naastgelegen eiland Söderöra, waar wij nog konden verblijven tot 13.45 uur. Op de terugtocht  kwamen we nog langs het eiland Furusund, daar zagen we het huis waar Astrid Lindgren haar vakanties doorbracht (het rode huis op de laatste foto). Om 14.45  uur waren wij weer terug in Spillerboda.

 

Hans Hagen Kinderpoëzie

Hans Hagen ( 10 september 1955) was leraar Nederlands, Geschiedenis, speldocent en redacteur van een jeugdblad voordat hij in 1987 schrijver van beroep werd. Hij is getrouwd met Monique Hagen (bekend van Klokhuis) en hebben een dochter Imme. Hij kreeg in 2004 de Gouden Griffel voor "De dans van de drummer" daarnaast nog vier Zilveren Griffels en diverse andere prijzen voor andere boeken. Hans Hagen heeft oa de serie boeken van "Jubelientje" geschreven. Hans schreef 7 dichtbundels. Drie voor  de jeugd vanaf 11 jaar: "Salto Natale" 1994, "Ik schilder je in woorden" 2001 en "Maar jij" 2004. Vier ervan samen met Monique. Voor peuters en kleuters :"Daar komt de tijger" 1988, "Misschien een Olifant" 1990, "Jij bent de liefste" 2000 en "Van mij en van jou" 2007. "Daar komt de Tijger" en "Misschien een olifant" zijn in 2006 opgenomen in een bundel "Lichtjes in je ogen". Het boek "Jij bent de liefste" met illustraties van Marit Tornqvist is het meest verkochte kinderpoëzieboek, 200.000 exemplaren.

Gedichtje uit "Jij bent de liefste":

Liefste

ik zoek een woord

een heel nieuw woord

een woord dat niemand kent

ik zoek een woord

dat zeggen wil

dat jij de liefste bent

De Kinderboekenweek 2008 (1 t/m 11 oktober) staat in het teken van poëzie. Hans Hagen heeft het boek "Vlammen"  geschreven voor het Kinderboekenweek geschenk. Hij schreef een verhaal over het jongetje Bo die in dit boek misschien wel de heftigste week van zijn leven meemaakt. Hans had geen tijd om een gehele gedichtenbundel te schrijven maar hij heeft wel een aantal gedichten in het verhaal verwerkt. 

Nog ééntje uit "Jij bent de liefste"

Zilver en Goud

oma is lachen

oma is rimpels

oma is lief

en oma is oud

haar haren zijn van zilver

en haar tanden zijn van goud

 

 

Zoeken naar Snik, Snak en Snokje

Gisteren was ik op zoek naar Snik, Snak en Snokje. Of eigenlijk naar Vliegenzwammen. De bekende rood met witte stippen paddestoel. Ja, die waar kabouter Spillebeen op zat heen en weer te wippen. Hoezo Snik, Snak en Snokje?
Dit boek, "Snik, Snak, Snokje en de boschheks", is een oud kinderboek van mijn moeder. Mijn moeder is 83 jaar en het werd haar  als kind voorgelezen. Toen mijn zus en ik kinderen waren werd het ons voorgelezen en later Rik en Anne ook.
Snik, Snak en Snokje zijn drie kinderen. Ze gaan voor hun moeder paddestoelen zoeken in het bos. Maar ze ontmoeten een boze heks. Zij betovert hen tot Vliegenzwammen. Bobbie de hond waarschuwt moeder en brengt haar naar de drie paddestoelen. Als zij huilt van verdriet, wordt de toverspreuk verbroken en zijn de kinderen weer terug. (Ik heb het over kinderen omdat ik niet weet of het om jongens of meisjes gaat. Eerst dacht ik meisjes, maar nu denk ik jongens ivm met de korte broeken die ze dragen.) Ik heb geen Snik, Snak en Snokje gevonden. Maar als je drie  Vliegenzwammen ziet staan denk dan eens aan Snik, Snak en Snokje.Deze paddestoelen heb ik wel gezien.

Er was eens een pompoenen paleis

In Twello staat een pompoenen paleis. Als je over de H W Iordensweg rijdt kun je het niet missen.
In de voortuin en langs de oprit liggen ontelbare aantallen pompoenen opgestapeld. De pompoenen zijn te koop en de opbrengst is voor Roemenië.

Toen ik al die grote pompoenen zag moest ik denken aan het sprookje van Assepoester waarin de fee              
met haar toverstokje tegen een rijpe, goudgele pompoen tikte, en deze groter en groter, en toen een prachtige gouden koets werd.
Dit sprookjesboek uit mijn jeugd lag op zolder. Er staan prachtige prenten in.